Bye Habibi

Siste dag paa vestbredden. Ved soloppgang i morgon, starter den lange reise som skal ende i Hurdal. Det startar i Jerusalem med siste shopping, foer det berer vidare til Jaffa der vi skal treffe jentene. Etter midtnatt ein gang skal vi til flyplassen. Etter mange avhoer og kroppsvisiteringar kan vi setja oss paa flyet som skal ta oss her i fraa. Eit kapittel er over og mykje har skjedd. Ting har forandret seg og nye tankar har komet inn. For a sei det som det vert sagt her "Habibi, I will miss you"

Mørkemenn

"Sjikanerende henvendelser til folk man er uenig med, bidrar bare til å stemple kristenfolket som mørkemenn"

Kvifor kan ikkje kristne argumentere på ein sikkeleg måte? No tek eg og alle under ein kamp, fordi det er det som verte gjort av andre. Om ein kristen sender eit hatbrev til ein person han er ueing med, og eg veit ikkje heilt kor helst i bibelen han finn grunnlaget til å gjere noko slik, men av det vert alle kristne stemplet av.

Kommentaren ovenfor er hentet frå Vårt land.

http://www.vl.no/samfunn/article3377663.ece

Jeje

Under ti dagar til eg er tilbake i Noreg. Litt rart, men eg trur det skal verte bra. Mangel på innlegg her i det siste, men det får eg ta igjen når eg kjem tilbake til Noreg.

Den gode samaritan!

Samaria, den nordlige delen av det vi no kaller Vestbredden. Midt inne i Samaria ligger Nablus, bibelsk kjent som Sikem. Det var der Abraham vart lova landet han såg rundt seg av Gud for 4000år sidan.

Nablus er omringa av to fjell. På det eine fjellet ligge ein israelsk busetting, Elon Moreh. Det er ein av dei elste busettingane. På det andre fjellet ligge den elste busettinga. Og der er det ikkje jøder som bur der, men samaritanara.

Samaria byen som den verte kalt er eigentlig ikkje ein busettning. Sameritanarane har budt i samaria dei siste 2500 åra. Men no har dei vorte inngjerda og fått israelsk sjekkpunkt. Sjølv er innbyggjarane her imot både sjekkpunkter og sikringsgjerder.

Mens eg gjekk nedover gata gjekk det ein rar kjensle gjennom meg. Det var noko underleg her. Noko eg ikkje hadde opplevd sidan eg kom ned her. Det var ein slags fred over denne byen. Ein fred man ikkje finner ellers her.

På veg heim skulle vi gjennom Howarta, den nest største sjekkpunkte. Når vi kom ditt såg vi ei enorm kø. Tur guiden vår fant ut at vi kunne gå forbi der bilane kjørte for å sleppe køa. Vi gjekk bort til vakta, viste vårt norske pass og slapp enkelt gjennom. Mens vi gjekk forbi såg vi den lange køa på andre sida av gjerde. Studenter som skal heim etter å våre på universitetet. Menn som skal heim frå jobb. Alle må vente ein time om ikkje to på denne tida av dagen. Vi slapp med 2-3 minutt snakk med vaktane. Ein forskjellsbehandling som ikkje skulle vært lov.

Eit meir komplisert område skal man leite lenge etter.

Vinter

Det er kaldt her. Kalder enn Noreg jo. Kvifor? Palestinerne sjølv seier at det er den kaldaste vinteren her som dei kan huske. Å det er så klart den vinteren eg er her. Trudde aldri at eg skulle sitte her og ønske meg til ein varmare plass.